Śri Gurugita, czyli „Pieśń o Świętym Guru”, jest poetyckim dziełem sanskryckim, który uświadamia kluczową rolę nauczyciela. Pochodzi ze Skanda Purany, religijnego tekstu siwaickiego. Niektóre strofy tej pieśni są w Indiach powszechnie śpiewane przed rozpoczęciem lekcji w szkołach, aśramach czy domach, gdzie nauczycieli, a zwłaszcza nauczyciela duchowego, obdarza się szczególnym szacunkiem.
Postawa pełna oddania i chęci słuchania w stosunku do źródła wiedzy, jakim jest nauczyciel, pozwala odkrywać tzw. ‘guru-tattwę’ czyli ‘pierwiastek Guru’, o który w tej pieśni chodzi. Gurutattwa to nie fizyczny nauczyciel, tylko obecna w każdym człowieku boska siła pozwalająca na odkrywanie mądrości i zdobywanie wiedzy. Ją nazywa się tutaj ‘guru’.
Według Gurugity guru jest ważniejszy nawet od samego boga Siwy. Legenda głosi, że bogini Parwati zauważyła raz, jak Siwa modli się, złożywszy dłonie. Zdziwiona zapytała, do kogo się modli, skoro sam jest najwyższym bogiem. A on powiedział: „Czczę guru. On stoi wyżej ode mnie”. Po czym sam stał się guru i wyjawił swojej małżonce prawdę o jego istocie. Takie jest legendarne pochodzenie Gurugity.
