„Fala piękna” (Saundarya-laharī) - jest szczególnym utworem w dorobku wielkiego poety Siankaraczarji, mistyka i filozofa. Wyraża ona poglądy południowoindyjskiej szkoły siaktyjskiej zwanej Śri Widją, a ściśle jej doktrynę zwaną Samają, w sposób tak doskonały, że jej wyznawcy uważają "Falę Piękna" za jedno z najbardziej fundamentalnych dzieł tej szkoły. Czci się tu Najwyższy Byt w jego żeńskim aspekcie mocy twórczej - Siakti.
We wstępie (na stronach 7-42) Autorka przekładu tego dzieła w sposób jasny i uporządkowany przedstawia filozofię Śri Widji zgodnie z tradycyjnym przekazem. Szczegółowo wyjaśnia, między innymi, znaczenie i symbolikę poszczególnych geometrycznych elementów Śri Jantry, czyli świętego diagramu (widocznego na okładce książki), będącego symbolicznym przedstawieniem wewnętrznej (świadomościowej) struktury wszechświata, czczonej jako "fizyczne" ciało Bogini. W dalszej części wstępu omawia też teorię 'Kręgu Czasu' (kāla-cakra), teorię ośrodków (czakr) w ciele i inne elementy teorii i praktyki Śri Widji.
Trzonem, książki jest przekład całej "Fali piękna" w strofach oddających metrum oryginału - 17-zgłoskowe czterowiersze, a także edycja oryginału sanskryckiego wraz z transkrypcją naukową. Każda strofa zilustrowana została ponadto symbolicznym diagramem przyjmowanym w tradycji oraz szczególną formą ikonograficzną Bogini.
Ostatnią część książki (strony 246-296) to obszerne przypisy do poszczególnych strof.
Książka jest obficie i pięknie ilustrowana, w dużej części w kolorze.
